LYRICS
作词 : Konstantinos Kavafis
作曲 : Alexandros Karozas
Σάν ἔξαφνα, ὥρα μεσάνυχτ', ἀκουσθεί
ἀόρατος θίασος νά περνᾶ
μέ μουσικές ἐξαίσιες, μέ φωνές -
τήν τύχη σου πού ἐνδίδει πιά, τά ἔργα σου πού ἀπέτυχαν, τά σχέδια τῆς ζωῆς σου
πού βγῆκαν ὅλα πλάνες, μή ἀνωφέλετα θρηνήσεις.
Σάν ἕτοιμος ἀπό καιρό, σά θαρραλέος,
ἀποχαιρέτα την, ἀποχαιρέτα την, τήν Ἀλεξάνδρεια πού φεύγει.
Προ πάντων νά μή γελασθεῖς, μήν πεῖς πως ἦταν
ἕνα ὄνειρο, πώς ἀπατήθηκεν ἡ ἀκοή σου∙
μάταιες ἐλπίδες τέτοιες μήν καταδεχθεῖς, μήν καταδεχθεῖς.
Σάν ἕτοιμος ἀπό καιρό, σά θαρραλέος,
σάν που ταιριάζει σε πού ἀξιώθηκες μιά τέτοια πόλι,
πλησίασε σταθερά πρός τό παράθυρο,
κι ἄκουσε μέ συγκίνησιν, ἀλλ' ὄχι
με τῶν δειλῶν τά παρακάλια και παράπονα, και παράπονα,
ὡς τελευταία ἀπόλαυσι τούς ἤχους,
τά ἐξαίσια ὄργανα τοῦ μυστικοῦ θιάσου,
κι ἀποχαιρέτα την, κι ἀποχαιρέτα την, τήν Ἀλεξάνδρεια...
κι ἀποχαιρέτα την, κι ἀποχαιρέτα την, τήν Ἀλεξάνδρεια πού χάνεις.
κι ἀποχαιρέτα την, κι ἀποχαιρέτα την, τήν Ἀλεξάνδρεια...
κι ἀποχαιρέτα την, κι ἀποχαιρέτα την, τήν Ἀλεξάνδρεια πού χάνεις.
κι ἀποχαιρέτα την, τήν Ἀλεξάνδρεια...