Εμπρός της γης καλοσμένοι,
Της πείνας σκλαβοι εμπρός-εμπρός.
Το δίκιο απ' τον κρατήρα βγαίνει,
Σα βροντή σαν κεραυνός!
Φτάνουν πια της σκλαβιάς τα χρονια,
'Ολοι εμείς οι ταπεινοί της γης.
Που ζούσαμε στον καταφεονια,
Θα γίνουμε το παν εμείς.
Στον Αγώνα Ενωμένοι,
Κι ας μη λείφαν καμείς.
Ω! Νατή, μας προσμένοι,
Στον κοσμο η Διεθνής!
Κι ας μη λείψει καμείς.
Θεοί αρχόντοι,βασιλιάδες,
Με πλάνα λόγια μας γελούν.
Της γης οι δούλοι κι οι ραγίαδες,
Μοναχοί τους,θα σωθούν.
Για να σπάσουμε τα δεσμά μας,
Για να πάψει πια η σκλαβιά.
Να νιάσουν πρέπει τη γροθιά μας,
Και της ψυχής μας τη ψωτιά!
Κι ας μη λείψει κανείς.