ئۇ مەلەڭدىن بۇ مەلەڭگە ئۇيناي دەپ كەلدىم يارىيا
ياخشى دەمسەن يامان دەمسەن بىلەي دەپ كەلدىم يارىيا
قارا قاش قەلەم قاش كۆڭلۈمدىكى سۈمبۈل چاچ
سەن ئۇياندا مەن بۇياندا كۆرەي دەپ كەلدىم يارىيا
سالغان ئاتەش ئوتلارىڭدا كۆيەي دەپ كەلدىم يارىيا
ئۆگزەم غىس غىس قىلادۇ چىقسام تۇخۇنىڭ ئىزى
يۈرۈگۈمنى كۆيدۈرگەن يۈرەكتىكى يار ئۆزى
مەن دىمدىممۇ دىمدىممۇ دەتتە قالىسەن دىمدىممۇ
چدىماي قالسەن دىمدىممۇ
ئوينايلى ھەردەمباغدا قەشقەر ياۋاغ ئالدىدا
چىدىماي قالىسەن شۇ چاغدا
يارىم سەن نىگارىم سەن
كۆڭلۈمدىكى يارىم
ئاخشىمى كىچەلەدە
ياندۇرغان چىراغىمسەن