สุดท้ายแล้วเราจะ

作词 : Auttakorn Deachmak/Greasy Cafe

作曲 : Auttakorn Deachmak/Greasy Cafe

สุดท้ายแล้วเราจะ

สุดท้ายแล้วเราจะลืมทุกคำตอบ ลืมทุกคนที่รออยู่

สุดท้ายแล้วเราจะลืมความอุ่นจากการกอด ลืมรสชาติจากการจูบ

สุดท้ายแล้วเราจะลืมทุกคำปลอบ ลืมทุกคำขู่

ลืมว่าเราเป็นแค่ไอ้คนกระจอกที่พร่ำบอกให้เวลาหยุด

สุดท้ายแล้วเราจะลืมคนที่ควรลืม แล้วยังเสือกลืมคนที่ควรจำ

ลืมเรื่องที่ละเลยมาตลอดเวลาแต่รู้ตัวตลอดเวลาว่าควรทำ

ลืมคนที่เราเบนหน้าหนีแล้วรู้ตัวอีกทีว่าควรฟัง

สุดท้ายแล้วเราจะลืมทั้งคนที่เยินยอเราแล้วพออีกวูบเดียวเดินไม่นานเกินรอก็ลืมคนที่เกลียดเราซะเข้ากระดูกดำ

ลืมเพลงที่เคยชอบฟัง ลืมหนังที่เคยชอบดู

ลืมคนใจร้ายที่ตอนสุดท้ายแม่งก็ไม่ชอบกู

สุดท้ายแล้วเราจะลืมความทรมาน การร้องไห้ น้ำตาที่ซับ

รวมไปถึงลืมสิ่งดีๆ ที่เคยได้รับ

ยังอยากจะยืนยันคำเดิมจริงๆ หรือเปล่า

ถ้าสุดท้ายแล้วเราได้ลืมสิ่งที่อยากจะลืม

เมื่อความทรงจำมันหมดเวลาให้ยืม

เธออยากจะคืนจริงๆ หรือเปล่า

อยากจะลืมจริงๆ หรือเปล่า

หรืออยากลืมแค่เป็นครั้งเป็นคราวหรือเปล่า

ความทรงจำแสนสั้นชีวิตแม่งก็สั้นไม่ต่างกันเท่าไหร่

แต่เมื่อพ้นผ่านข้ามคืนการลืมคือจุดเริ่มต้นของการจำครั้งใหม่

สิ่งที่น่ายินดีของความทรงจำคือยังจำได้ว่าเคย

สิ่งที่น่ากลัวที่สุดของมันคือมึงจดจำอะไรไม่ได้เลย

สุดท้ายแล้วเราจะลืมทุกสิ่ง

สุดท้ายแล้วเราจะทิ้งทุกอย่าง

กลิ่นหอมของความทรงจำสลายเป็นสีเจือจาง

แค่เพียงไม่นานถูกลมพัดลอยผ่านไป

เมื่อนกพิราบสยายแย้มปีก

ทุกสิ่งที่เคยได้ยินจะค่อยๆ จาง

อ้อมกอดที่เคยสัมผัสจะหายไปในพริบตา

สักวันเราคงถูกลืมเลือนไม่ต่างกัน

มองดูที่ที่เคยใช้เวลา

มองดูที่ที่เป็นที่ประจำ

มองดูที่ที่เคยไปด้วยกัน

มองดู แล้วก็รู้สึกแปลกๆ

Man, a lot of that we had done

แม่ง a lot of time I got drunk

Damn, a lot of truth ที่กูปฏิเสธ

ทุกครั้งกูยังเจ็บ ด้วยสาเหตุอีกเป็นพัน

ในทุกวันยังคิด ว่าจริงๆ กูควรจะยืนได้แล้ว

จริงๆ กูควรจะออกจากความขมขื่นได้แล้ว

จริงๆ กูควรจะหยุดเกาผื่นของคืนก่อนๆ ได้แล้ว

วันที่ไม่มีใครให้เถียง จริงๆ กูยังจำเสียง

แม่ปลุกให้ลุกขึ้นตื่นได้แล้ว

แม่บอกว่าลูก จะยังต้องเจอเบอร์ที่ยังต้องจำ

โลกมีกฎที่มันโคตรไม่ยุติธรรม

อยู่ข้อหนึ่ง คือมึงจะจำได้

เฉพาะสุขที่สุด ทุกข์ที่สุด การพบเจอ

จากลา ยิ้มกว้าง การเล่นตลกของโชคชะตา

และการหักหลังบ้าๆ จากคนรอบๆ มึง

โลกเล่นสมองมึง อย่างละโมบ ด้วยคำว่าสำคัญ

มึงจงจำ มึงจำ มึงจำ มึงใส่กะโหลก

ความสัมพันธ์ ความสำเร็จ จบและเจ็บ

ตามอัตภาพ อย่าฝืนกฎของธรรมชาติ

มันไร้ประโยชน์

สิ่งที่เราลืมหรือจดจำไว้

สุดท้ายจะถูกกลืนในกาลเวลาไป

หากแม้นอยากลืมหรือจำมากเพียงไหน

สุดท้ายก็คงไม่เหลือความหมายใด

ในจักรวาลอันกว้างใหญ่

สุดท้ายแล้วเราจะลืมทุกสิ่ง

สุดท้ายแล้วเราจะทิ้งทุกอย่าง

กลิ่นหอมของความทรงจำสลายเป็นสีเจือจาง

แค่เพียงไม่นานถูกลมพัดลอยผ่านไป

เมื่อนกพิราบสยายแย้มปีก

ทุกสิ่งที่เคยได้ยินจะค่อยๆ จาง

อ้อมกอดที่เคยสัมผัสจะหายไปในพริบตา

สักวันเราคงถูกลืมเลือนไม่ต่างกัน

สุดท้ายมันก็เท่านั้นเอง